Ana içeriğe atla

İlk 50 oyununu bir an önce kaybet!

Bir ictenchan.wordpress.com blogunda  okudum. Go oyunu için bir atasözü varmış:

 "İlk 50 oyununu bir an önce kaybet!"

Özellikle hemen vazgeçenler için çok güzel bir atasözü.
Küçükken fazla oyun oynamamış, spor oyunlarını bile fazla öğrenmemiş biri olarak, hayatımda çok sık yaptığım hatalardan bu. Bırakıyorum, sanki her şeyi baştan mükemmel yapmam gerekiyormuş gibi.
Oysa hayatın ipucularından "çalışmak,kaybetmek, yine çalışmak" . Kaybetmeyi baştan kabullenip, hızlıca kaybetme aşamalarını geçmek.. Böylece hedefe daha kısa sürede ulaşılır.

(Bu kavramın benzerini "fail fast, go forward" yazımda da yazmıştım )

Masa tenisini 26 yaşında öğrenmeye başlayan biri olarak, ilk başlardaki yenilgilerime taksaydım, ki hala yeniliyorum, arkadaşlarla harika geçen o zamanı hiç yaşamamış olacaktım. Çok büyük kayıp olacaktı.



Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Parenthood

Son zamanlarda yine severek izlediğimiz bir aile dizisi.. Zaten böyle ailelerin yer aldığı destekleyici dizileri küçüklüğümden beri sevmişimdir. Eskiden de 7th Heaven vardı, o da çok güzeldi. Onda daha fazla doğruyu yapmaya yönelik bir misyon vardı. Bu dizi ise daha modern ona göre. ama yine de güzel hayallerden, örnek ailelerden de vazgeçmemiş; dağılmış gibi görünen aileleri gösterirken de.

Mülakattan hisse

Geçenlerde ODTÜ İktisat yüksek lisans mülakatına girdim. Niyet mektubuma ekonometrinin hata terimi üzerine kurulu olmasının beni etkilediğinden bahsetmiştim. Oysa ki salaklıkmış, mülakatta okuyan hoca güldü. Bu senin ezbere eğitim aldığını gösterir dedi. Ben de evet dedim O andan sonra canım bir şeye çalışmak istemiyor

Mükemmellik üzerine Can Dostum Filminden

“Mükemmel değilsin. Seni şüpheden kurtarayım tanıştığın o kız da mükemmel değil. Asıl soru birbiriniz için mükemmel olup olmadığınız. Önemli olan bu... " Son zamanlarda eksiklik algısı üzerine düşünüyorum. Bence hep mükemmelliği arıyoruz ama hep bir şeyler eksik ve öyle olacak. Mükemmellik imgesinden vazgeçmek istiyorum bugünlerde çünkü mükemmelliği düşündükçe hiçbir şey yeterli gelmiyor ve mutlu olmuyorum. Buna rağmen yukardaki cümle öyle güzel ki.. Alt beyinsel bir şey mi? Salt gerçeklik mi?